เพื่อน คือ คนแปลกหน้าคนแรก ที่ทำให้เรารู้จักความรักที่แตกต่างจากรักในครอบครัวอันมีมาตั้งแต่เราเกิด เพื่อนโผล่หัวมาตอนไหน เป็นใคร ไม่มีใครรู้ แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งเราก็ถูกครอบงำ หลาย ๆ คนมองความรักเพื่อนเป็นเรื่องที่น่าเคารพ และ น่ายกย่อง เพื่อนจะรักกันอย่างพอดี ไม่หวง..ไม่หึง..ไม่ต้องการอะไรตอบแทน..ยามใดที่ต่างฝ่ายต่างพบปัญหาก็ปรึกษากัน..มีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ เราช่วยกัน มีอะไรไม่สบายใจ เราปรับทุกข์กัน แต่ในขณะเดียวกันต่างฝ่ายก็ต่างมีโลกเป็นของตนเอง นายมีแฟน เราไม่ว่า นายก็สนุกของนายไป เราต่างยินดีในความสุขของกันและกัน ไม่ได้เจอกันก็ยิ่งห่วงกัน คิดถึงกัน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันอยู่เสมอ ถ้ามั่นใจว่าเจอเพื่อนแท้แล้ว เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าเราจะห่างกันยังไง ความคิดถึงจะไม่มีวันห่างไกล และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน เพราะนายไปมีเพื่อนใหม่ ต่างฝ่ายต่างมีเพื่อนใหม่ เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้  มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข คนบางคนบอกว่า เราคุยกับเพื่อนได้ทุกเรื่อง แต่คุยกับแฟน คุยกับพ่อแม่ได้บางเรื่อง นี่แหละ ที่มันเป็นความรักที่ประหลาดแต่งดงาม มันมีความเข้าใจ ไว้ใจ เชื่อใจ อยู่ในจุดสมดุล ลองเอาความรักแบบนี้ ไปใช้กับคนอื่นดูบ้าง แล้วเราจะได้รับรักตอบโดยไม่ต้องร้องขอเลย